โคราช Only

ร้านอาหารคนแน่นวันหยุดแถบปากช่อง จองคิว เลี่ยงเวลาพีก และหาร้านสำรอง

ใครเคยต่อคิวร้านดังในห้างย่านใจกลางกรุงช่วงเย็นวันศุกร์ คงนึกภาพร้านอาหารแถบปากช่องในวันหยุดยาวออก ต่างกันตรงที่ในห้าง ถ้าร้านแรกเต็มก็เดินไปอีกชั้นได้ แต่ที่นี่ร้านถัดไปอาจอยู่ห่างออกไปหลายกิโล ต้องขึ้นรถ หาที่จอดใหม่ แล้วเจอคิวยาวไม่แพ้กัน

คนปากช่องเองรู้จังหวะนี้ดี และส่วนใหญ่เลือกไม่ไปแย่งโต๊ะกับนักท่องเที่ยวในวันแบบนั้น ข้างล่างคือวิธีคิดที่ช่วยให้มื้อวันหยุดไม่กลายเป็นเรื่องเครียดของทั้งรถ

ทำแบบนี้: โทรถามร้านก่อนออกจากที่พัก

ร้านที่คนรู้จักเยอะส่วนใหญ่มีเบอร์โทรติดไว้ในหน้าร้านออนไลน์ บางร้านรับจอง บางร้านไม่รับแต่บอกได้ว่าตอนนี้คิวยาวแค่ไหน แค่โทรสั้นๆ ก่อนออกจากที่พักก็รู้แล้วว่าควรไปเลยหรือเปลี่ยนแผน

ร้านที่เปิดให้จองผ่านช่องทางออนไลน์ก็มีมากขึ้น เทคโนโลยีด้านนี้ไปไกลกว่าที่คิด ใครสนใจลองอ่านเรื่องระบบรับจองโต๊ะล่วงหน้าผ่านมือถือที่ร้านอาหารหลายแห่งเริ่มนำมาใช้ จะเห็นว่าร้านต่างจังหวัดก็ขยับตามมาเหมือนกัน แต่อย่าลืมว่าบางร้านยังรับเฉพาะทางโทรศัพท์ หรือเก็บโต๊ะไว้ให้คนที่มาหน้าร้าน

อย่าทำแบบนี้: ขับไปถึงหน้าร้านตอนเที่ยงตรงแล้วค่อยคิด

เที่ยงตรงกับหกโมงเย็นคือเวลาที่ทุกคนคิดเหมือนกัน ลานจอดเต็ม คนยืนรอหน้าร้าน พนักงานวิ่งไม่ทัน อาหารออกช้ากว่าปกติ ถึงจะได้โต๊ะก็ไม่ได้กินเร็วอย่างที่หวัง

ทำแบบนี้: กินก่อนหรือหลังเวลาที่คนกินพร้อมกัน

ขยับมื้อกลางวันขึ้นมาเป็นช่วงสาย หรือเลื่อนไปบ่ายแก่ๆ แล้วหาของรองท้องไว้ก่อน แค่ห่างจากช่วงพีกไม่นานก็ต่างกันมาก มื้อเย็นก็เช่นกัน กินเร็วตอนแดดยังไม่หมด หรือรอให้คลื่นแรกของคนกินลุกออกไปก่อน

วิธีนี้ใช้ได้กับร้านกาแฟด้วย ปัญหาเดียวกันเกิดขึ้นกับร้านบนเส้นวังน้ำเขียว คนที่จะขึ้นไปทางนั้นลองดูวิธีเลือกจังหวะเข้าคาเฟ่วิวเขาให้ได้ที่นั่งริมระเบียงประกอบด้วย

อย่าทำแบบนี้: ฝากทั้งมื้อไว้กับร้านเดียวที่เห็นในรีวิว

ร้านที่ขึ้นรีวิวบ่อยคือร้านที่ทุกคนตั้งใจไป ถ้าทั้งวันวางไว้กับร้านเดียว แล้วร้านปิดหรือคิวยาวเกินรอ ทุกคนในรถจะหิวพร้อมกันและหงุดหงิดพร้อมกัน

ทริปที่แวะชมไร่ก็เหมือนกัน คนที่ตั้งใจไปเดินชมแปลงองุ่นและเลือกน้ำผลไม้กับของกินกลับบ้าน ควรมีร้านข้าวอีกร้านใกล้ๆ ไว้ในใจ เพราะร้านอาหารในจุดท่องเที่ยวใหญ่มักแน่นช่วงเดียวกับลานจอด

ทำแบบนี้: มีร้านท้องถิ่นในตัวอำเภอไว้สำรอง

ในตัวอำเภอปากช่องและตามตลาดมีร้านข้าวแกง ร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านอาหารตามสั่ง ที่คนในพื้นที่กินกันทุกวัน ไม่ได้แต่งร้านไว้ถ่ายรูป แต่ได้กินเร็วและอิ่มจริง หลายร้านมีผัดหมี่โคราชหรือส้มตำให้สั่ง ใครยังไม่รู้จักรสชาติพื้นบ้าน อ่านของกินประจำจังหวัดที่คนโคราชกินกันเป็นปกติไว้ก่อน จะได้รู้ว่าควรสั่งอะไร

วิธีหาง่ายๆ คือถามพนักงานที่พักหรือคนขายของริมทางว่าตัวเองกินข้าวที่ไหน คำตอบของคนท้องถิ่นมักพาไปร้านที่ไม่มีคิว

อย่าทำแบบนี้: ปล่อยให้เด็กและผู้สูงวัยหิวไปพร้อมผู้ใหญ่

ผู้ใหญ่รอคิวไหว แต่เด็กเล็กกับผู้สูงวัยที่ต้องกินยาตามเวลาอาจรอไม่ได้ พกขนม ผลไม้ และน้ำไว้ในรถทุกครั้งที่ออกไปเที่ยววันหยุด ถ้าคิวยาวจะได้ไม่ต้องรีบตัดสินใจเพราะมีคนในกลุ่มหิวจนทนไม่ไหว

วิธีนี้ใช้ได้กับใคร และใครควรเลือกทางอื่น

แนวทางข้างบนเหมาะกับคนที่ยืดหยุ่นได้ ยอมกินร้านบ้านๆ บ้าง และขยับเวลามื้อได้ ส่วนคนที่ตั้งใจมาฉลองโอกาสสำคัญกับร้านใดร้านหนึ่งโดยเฉพาะ หรือมากันเป็นกลุ่มใหญ่จนร้านท้องถิ่นรับไม่ไหว การนั่งเสี่ยงรอหน้าร้านไม่ใช่ทางที่ดี กรณีนั้นควรจองล่วงหน้าตั้งแต่ตอนวางแผนทริป หรือเลือกเดินทางวันธรรมดาแทนวันหยุดยาวไปเลย